Blijf via e-mail op de hoogte van nieuwe blogs

Balanceren tussen stimuleren en afschermen

De continue zoektocht naar de juiste balans. De balans tussen je kind stimuleren en voorbereiden op wat de maatschappij van hem vraagt enerzijds, en je kind afschermen en zijn wereld zo veilig, overzichtelijk en behapbaar mogelijk maken anderzijds. Hieronder zomaar wat dilemma’s waar je als ouder van een kind met autisme te maken kunt hebben. Ik vermoed dat je nog tig andere dilemma’s kunt bedenken uit je eigen leven, maar dit zijn er een paar uit het mijne:

  • Een teamsport? Goed voor zijn ontwikkeling. Maar hoe goed is het als hij bij elke wedstrijd binnen 10 minuten huilend het veld afloopt?
  • Aan tafel blijven zitten totdat iedereen het eten op heeft? Dat is gezellig en sociaal. Maar hoe gezellig is het als je kind totaal overprikkeld is en alleen maar boos kan doen?
  • Kamperen? De hele dag lekker buiten spelen en volop speelkameraadjes. Maar wat als je kind de tent niet meer uit durft te komen omdat de hele camping getuige was van zijn woedeuitbarsting gisteren?
  • Een diploma halen op het hoogst mogelijke niveau? Natuurlijk, anders heeft ie straks minder kans op de arbeidsmarkt. Maar wat als je kind slecht slaapt en iedere ochtend met buikpijn opstaat? En het hem zoveel energie kost dat er buiten school geen ruimte meer is voor andere dingen?

Goed kijken naar je kind

Ga er maar aan staan. Want waar ligt dat dan, die juiste balans? Ik weet het ook niet. Het enige dat ik kan zeggen is dat het antwoord niet zo makkelijk is. En dat het door de jaren heen ook telkens verandert.

Waar doe je goed aan? Dat vraagt allereerst om goed kijken naar je kind: waar loopt hij tegenaan, wat heeft hij nodig, hoe kun je hem helpen, wat kan hij aan? En op basis daarvan opties bedenken, ze afwegen, dingen uitproberen, voelen, checken en als het nodig is bijsturen.

En goed kijken naar jezelf

Maar naast goed kijken naar je kind vraagt het ook om goed kijken naar jezelf. Om zelfonderzoek. Naar onbewuste aannames en overtuigingen. Hoe jij vindt dat het hoort. Naar toekomstbeelden, hoop, verlangens en verwachtingen. Zelfonderzoek naar hoe jij je jouw leven en dat van je kind had voorgesteld.

En als je dat dan doet, dat zelfonderzoek, dan kom je er soms achter dat het je niet alleen gaat om die teamsport, dat aan tafel blijven zitten of dat diploma. Want zeg nou zelf? Is een teamsport de enige manier om te leren samenwerken en met winnen en verliezen om te gaan? Hoe erg is het als je kind van tafel gaat als nog niet iedereen zijn eten op heeft? Zijn er alternatieven te bedenken voor kamperen, zodat vakanties voor iedereen leuk zijn? En hoe belangrijk is dat hoogst mogelijk diploma als je kind er doodongelukkig van wordt?

Soms kom je erachter dat het ook om jou gaat. Om hoeveel pijn het doet om afscheid te moeten nemen van het toekomstperspectief dat je voor je zag. Hoe verdrietig het is om te moeten erkennen dat jouw kind een ander pad loopt dan je verwacht had. Of om te zien dat ogenschijnlijk ‘normale’ dingen voor jouw kind niet vanzelfsprekend zijn.

Keuzes die recht doen aan stimuleren én afschermen

Pas als je goed kunt kijken naar je kind én naar jezelf, kun je bewuste keuzes maken. Keuzes die gebaseerd zijn op wat écht belangrijk is voor jullie, en niet op hoe het hoort of hoe je het je voorgesteld had. Kortom, keuzes die recht doen aan de balans tussen je kind stimuleren en je kind afschermen.

Kun je daar wel wat hulp bij gebruiken, bij dat kijken naar jezelf? Neem dan contact met me op, dan verkennen we wat je nodig hebt en of ik degene ben die jou verder kan helpen.

Over Esther

Ik coach mensen met stress en burn-outklachten, werkgerelateerd of als gevolg van privéomstandigheden. Ik help je een goed evenwicht te vinden tussen zorgen voor jezelf en zorgen voor anderen.

Gratis kennismaken

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *