Zelfzorg: waarom een yogaretraite niet genoeg is

Het aantal vrouwen dat jaarlijks langdurig uitvalt met mentale klachten is de afgelopen vijftien jaar meer dan verdubbeld: van zo’n 6.200 in 2010 naar 13.000 in 2025.

De stijging zit vooral in de leeftijdsgroep van 30 tot 40 jaar. Dertigers. Moeders met jonge kinderen. Vrouwen die een baan hebben, een gezin runnen en ondertussen proberen zichzelf ook nog een beetje overeind te houden. En wat hoor je dan? ‘Neem eens wat tijd voor jezelf.’

Dus boek je een yogaretraite. Of een stiltedag. Of je gaat een weekend weg met vriendinnen. Heerlijk. Doe dat. Echt.

Maar het lost niets op als je maandag weer precies hetzelfde leven instapt.

Zelfzorg is dagelijks onderhoud

Onzichtbaar, saai, dagelijks onderhoud. Geen spektakel, geen ritueel. Wat dat concreet betekent:

Op tijd naar bed. Niet als je alles af hebt — want dat is nooit. Gewoon op een vaste tijd. Slaap is het fundament.

Bewegen. Niet als prestatie of om op gewicht te blijven. Gewoon een stukje lopen, een eindje fietsen, je lijf gebruiken. Elke dag. Het helpt je hoofd leeg te maken.

Eten. Op vaste momenten. Niet staand boven het aanrecht terwijl je ondertussen de schooltas inpakt. en nee, ook niet achter je bureau terwijl je je mail checkt.

Niets doen. En dan bedoel ik écht niets. Geen podcast erbij. Geen telefoon. Gewoon even staren. Lummelen. Tijd verspillen.

Waarom dit zo moeilijk is

Vrouwen zorgen gemiddeld negen uur per week meer dan hun partners. Terwijl de druk om meer uren te werken ook is toegenomen. Dat tikt aan, elke dag een beetje. Een weekendje weg compenseert dat niet. Een uur yoga op vrijdag ook niet.

Wat wél helpt bij het voorkomen van uitval: elke dag hersteltijd inplannen. Tien minuten zonder telefoon. Een avond zonder verplichtingen. Gewoon op tijd naar huis. Stoppen terwijl die to-dolijst nog niet af is.

Geen spektakel. Gewoon een beetje ademruimte, elke dag opnieuw.