Een jaar geen meltdown. Over ontwikkeling, hoop en trots

‘Mam’, zegt mijn 17 jarige zoon met autisme en ADHD, ‘volgende week donderdag is het een jaar geleden dat we zo’n heftige ruzie hadden.’

Na wat gegraaf in mijn geheugen herinner ik het me. De aanleiding was iets onbenulligs, geknoeide verf op de grond. Ik reageerde geïrriteerd. Hij ontplofte: schelden, met dingen gooien, fysiek dreigen.

Dat hij die datum heeft onthouden raakt me. Op allerlei manieren.

Het raakt me omdat ik besef dat hij het zelf ook heel erg vindt als het zo uit de hand loopt. Dat hij er heel hard aan werkt om zijn emoties onder controle te houden. Dat hem dat zo goed lukt. En het raakt me omdat ik me plotseling realiseer wat voor een enorme ontwikkeling hij de afgelopen jaren heeft doorgemaakt. Van een nauwelijks te handhaven, driftig en boos jongetje is hij uitgegroeid tot een vrolijke, ondernemende en vooral heel lieve jongvolwassene.

Al een jaar geen meltdown. Terugkijkend zie ik hoeveel we bereikt hebben. En dat maakt me trots en gelukkig.

Het dieptepunt: 2013

Ik vraag hem welke periode het moeilijkst was. Mijn zoon is goed in data en jaartallen, dus hij roept meteen: ‘Toen ik 8 was, dat was het slechtste jaar. Toen hadden we zoveel ruzie dat ik in de weekenden en vakanties naar het een logeerhuis moest.’

Dat klopt. Dat was een zwaar jaar. Hij was continu overprikkeld, met dagelijkse meltdowns waarbij stoelen door de kamer vlogen. Ik zat thuis met een burn-out, mijn man was herstellende van de zijne. We kónden niet meer. Wij niet, onze zoon niet en onze andere twee kinderen ook niet.

Toen bereikten we als gezin de bodem.

Als iemand me toen had gezegd dat het een paar jaar later zo zou zijn als nu, had ik hem niet geloofd.

En toch: ontwikkeling is mogelijk

En dat is precies de reden dat ik deze blog schrijf. Niet om te laten zien hoe fantastisch het hier allemaal gaat. Want bij tijd en wijle is het nog steeds moeilijk, en dat zal het ook blijven. Maar om je een hart onder de riem te steken. Vooral als jij het gevoel hebt dat je zelf de bodem hebt bereikt.

Ontwikkeling is mogelijk. Niet alleen bij je kind, maar ook bij jou als ouder: in hoe je omgaat met de situatie, met de onmacht en met alles wat er op je afkomt.

Wat heeft geholpen?

Ik zou willen dat er een gouden formule bestond. Die is er niet, of ik heb hem in ieder geval nog niet ontdekt. Maar wat voor ons goed heeft gewerkt: medicatie, respijtzorg, speciaal onderwijs en ambulante begeleiding voor onze zoon. En voor mij als moeder: psycho-educatie over autisme, meer rust en ruimte, minder werken, meer vrije tijd. Zorgen dat mijn eigen energieniveau op peil bleef, zodat ik de zorg beter aan kon. Minder oplossen en controleren en meer loslaten, aanvaarden en vertrouwen, hoe moeilijk dat soms ook is.

Wat voor ons werkt, hoeft voor jou niet te werken. Je zult zelf ontdekken wat bij jouw kind en jouw gezin past. Dat is een proces. Het kost tijd en aandacht, en het gaat met vallen en opstaan.

Speciaal voor ouders van kinderen met gedragsproblemen heb ik ook een online programma gemaakt met videolessen, oefeningen en geleide meditaties. Klik hier voor een gratis voorproefje.