Grenzen stellen bij de opvoeding van een kind met autisme

Grenzen stellen is voor veel ouders al lastig genoeg. Maar als je een kind hebt met autisme is het extra ingewikkeld.

Je kind zit de hele dag op zijn kamer. Eet niet meer mee aan tafel. Zit uren achter een scherm. Verzuimt steeds vaker van school. En jij? Je maakt je zorgen. Het maakt je verdrietig. Je voelt je machteloos. En je vraagt je af hoe het zo ver heeft kunnen komen.

‘Je moet gewoon grenzen stellen,’ zegt je moeder. Was het maar zo simpel.

Waarom grenzen stellen bij autisme zo moeilijk is

Je verlegt je grens. Om je kind te beschermen. Omdat je met hem te doen hebt. Omdat je ziet hoe overweldigend de buitenwereld voor hem kan zijn.

En je verlegt je grens om jezelf te beschermen. Om een uitbarsting te voorkomen. Omdat je de strijd niet opnieuw wilt aangaan. Omdat je moe bent van het continue ‘aanstaan’.

En zo zijn de grenzen ongemerkt, beetje bij beetje, verder opgerekt. Totdat het niet langer gaat. Totdat jullie in een situatie zitten die niet gezond is. Niet voor je kind, maar ook niet voor jou en de rest van je gezin.

Regie terugpakken, maar hoe?

‘Simpel,’ zegt je moeder: ‘Vanaf morgen dwing je hem om op te staan en naar school te gaan. Geen eten meer naar zijn kamer. En een flinke beperking op de schermtijd.’

Zo werkt het natuurlijk niet. Maar hoe dan wél?

Het antwoord verschilt voor iedereen. Wat ik wél weet: het helpt om stil te staan bij de juiste vragen. Vragen die je helpen om te ontdekken wat voor jou, je kind en de rest van het gezin mogelijk is:

• Hoe wil je je voelen?
• Wat is voor jou van betekenis?
• Wat is echt belangrijk, voor jou, je kind en de rest van je gezin?
• En wat heb je daarvoor nodig?

Deze vragen kunnen je helpen om te bedenken hoe je grenzen in de opvoeding van je kind met autisme beetje bij beetje weer kunt afbakenen. Zodat er langzaam maar zeker een gezondere situatie ontstaat, Met een goede balans tussen wat je kind nodig heeft en wat jij nodig hebt.