Een netwerk dat ondersteunt

Over de mensen die er wél waren, soms uit onverwachte hoek.

Als ouder van een kind met een intensieve hulpvraag kun je opbranden. Iedereen kent de verhalen over zorg die tekortschiet. Over wachtlijsten, verkeerde indicaties, hulpverleners die komen en gaan. Ik ken ze ook. Niet alleen uit eigen ervaring, ik hoor ze ook regelmatig van mijn clienten.

Maar deze blog gaat over de andere kant. Over de mensen die er wél waren. Die meer deden dan gevraagd. En soms uit een onverwachte hoek kwamen.

Het begint met toegeven dat je het niet alleen kunt

‘We kunnen het niet alleen.’ Dát toegeven was voor ons een van de moeilijkste stappen. Want je wilt het zelf kunnen. Je wilt sterk zijn. Je wilt anderen niet tot last zijn.

Maar er is een gezegde dat ik steeds vaker gebruik: it takes a village to raise a child. Ik voeg er inmiddels aan toe: and another one to support the parents.

Want het gaat niet alleen om je kind. Jij hebt ook mensen nodig. Want zonder steun loop je leeg. En een lege ouder kan niet geven wat een kind nodig heeft.

Een paar voorbeelden:

De werkgever die een kans bood

Mijn zoon heeft beperkingen. Hij zocht een baan. Zijn werkgever zag iets in hem, gaf hem een kans en past het werk aan waar nodig. En heeft ondertussen ook nog geholpen een passende woonplek te vinden. Dat laatste had niemand gevraagd. Hij deed het gewoon.

De buurman die altijd thuisgeeft

Een voormalige buurman nodigt mijn zoon nog steeds uit. Voor gewone dingen. Zijn verjaardag. Een bakje koffie. Er zijn. Dat klinkt misschien klein. Maar voor iemand voor wie sociale contacten niet vanzelfsprekend zijn, is dat ontzettend groot.

De mensen van het buurtteam die verder keken

We wilden therapie in combinatie met hulphonden. Niet gecontracteerd door de gemeente. Dus officieel buiten het mandaat. Toch zetten deze medewerkers zich in. Zochten wegen en bleven betrokken.

Ik weet dat dit niet altijd het geval is. Maar het was hier wel zo. En dat mag ook wel eens gezegd worden.

De school die mijn dochter niet liet vallen

Drie jaar thuiszitten. Dat is lang. Dat vreet aan een kind. En aan jou als ouder. Maar er was een school die zei: we gaan een weg zoeken. Ze tuigden een individueel maatwerkprogramma op zodat ze toch eindexamen kon doen. En dat deed ze.

De opa’s en oma’s

Soms is de steun heel eenvoudig. Logeren bij opa en oma. Even ruimte. Even uitpuffen. Voor je kind én voor jou. Dat laatste mag ook. Want jij bent ook maar een mens.

Wat dit je kan opleveren

Ik schrijf deze blog niet om te zeggen dat jouw situatie hetzelfde is. Of dat het makkelijk is om een netwerk te bouwen. Maar ik vertel het omdat ik geloof dat hulp soms uit onverwachte hoek komt, mits je de deur op een kier zet. Als je laat weten wat je nodig hebt en mensen de kans geeft om er te zijn.

Eerste stap: maak je netwerk zichtbaar

Soms is het netwerk er al en hoeft het alleen nog zichtbaar gemaakt te worden. Schrijf eens op wie er in jouw leven is of zou kunnen zijn. Familie, vrienden, buren, professionals. Wie weet wat jullie meemaken? Wie zou je iets kunnen vragen?

Tot slot, het is niet alleen aan ouders om te vragen. Het is ook aan de village – familie, vrienden, buren, collega’s -om meer naar elkaar om te kijken.

It takes a village to raise a child.
And another one to support the parents.