Op eieren lopen: als je hele gezin zich aanpast aan de buien van je kind

Je hoort het al voordat je hem ziet. De slaapkamerdeur die dichtslaat. Het stampvoeten op de trap. En nog voor hij aan tafel zit, weet je al hoe de ochtend gaat verlopen. Je kind is overprikkeld. En alles wat je zegt of doet kan de boel laten ploffen

Alles om de vrede te bewaren

Dus sus je ‘reageer maar niet’ als hij zijn broertje een duw geeft. Zeg je niets als hij een filmpje opzet met het geluid op standje gehoorbeschadiging. En als hij zijn broodtrommel op de grond gooit, blijf je rustig. Alles om de harmonie te bewaren en te voorkomen dat je kind ontploft.

Jij en de rest van je gezin lopen op eieren.

En zo zijn je grenzen de afgelopen jaren stukje bij beetje opgeschoven. Schermtijd? Daar houd je hem al lang niet meer aan. Schelden? Je spreekt hem er niet op aan, want dan wordt het alleen maar erger. Samen eten aan tafel? Je zou het graag willen. Maar de sfeer is zo gespannen dat je het stiekem zelf ook fijner vindt als hij op zijn kamer eet.

Verwijt jezelf niet te veel

Het is begrijpelijk dat je een ontploffing probeert te voorkomen. Voor je kind, voor jezelf en voor de rest van je gezin. Niemand wil vervelende ervaringen opzoeken. Daar is op zich niets mis mee.

Maar soms schuurt het. Want op de korte termijn werkt vermijden. Maar op de lange termijn merk je dat je grenzen zo ver zijn opgeschoven dat je er eigenlijk overheen bent gegaan. Dat je je eigen waarden geweld aandoet. En dat het je niet dichter brengt bij de manier waarop je wilt leven.

Wat vermijd jij?

Sta eens stil. Wat doe jij om te voorkomen dat je kind ontploft? Hoe probeer je situaties onder controle te houden? En hoe pakt dat uit? Voor je welbevinden, je gezondheid, je relaties, dat wat je je kinderen mee wilt geven?

Dat is geen eenvoudig te beantwoorden vraag. Maar wel een belangrijke.

Onmacht, geen onwil

Eén ding wil ik hier nog bij zeggen. Want het is makkelijk om in dit verhaal een beeld te krijgen van een kind dat de boel bewust terroriseert. Maar de meeste kinderen die dit gedrag laten zien, doen dat niet omdat het rotkinderen zijn. Ze doen het omdat er iets dwars zit. Omdat ze overprikkeld zijn, angstig of vastgelopen. Ze worden overspoeld door emoties die ze niet kunnen reguleren en agressie is dan de enige uitlaatklep die ze kennen.

Onmacht, geen onwil.

Dat verandert echter niets aan hoe zwaar het is om dit als ouder op te vangen. Maar het helpt soms wel om te zien wat er achter dat gedrag zit.